Kto zapłaci za odbiorców wrażliwych?
20.10.2008r. 09:40
Spółki sektora energetycznego są podmiotami prawa handlowego, których głównym celem jest wypracowanie zysku ze sprzedaży energii elektrycznej. Nie można zatem oczekiwać od nich, iż staną się one organizacjami filantropijnymi.
W związku z decyzją Prezesa Urzędu Energetyki o rezygnacji z pełnej liberalizacji rynku energetycznego od 1 stycznia 2009 r. rozpoczęto dyskusję o formie ochrony tzw. odbiorców wrażliwych. Uregulowania wymaga bowiem, na kogo przerzucony zostanie prawny obowiązek ochrony omawianej grupy odbiorców.
Zgodnie z art. 3 ust. 5 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej Dyrektywę 96/92/WE (2003/54/WE) oraz w art. 3 ust. 3 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej Dyrektywę 98/30/WE (2003/55/WE), "Państwa członkowskie podejmują właściwe kroki dla ochrony odbiorców końcowych, w szczególności zapewniają wprowadzenie odpowiednich zabezpieczeń chroniących słabych odbiorców, łącznie ze środkami pomagającymi tym odbiorcom uniknąć odłączenia od sieci."
Zwrócić także należy uwagę, iż dotychczasowe praktyki producentów energii elektrycznej wskazują na stworzenie przez nich wewnętrznych procedur postępowania z odbiorcami wrażliwymi. Polegają one zwykle na możliwości reklamacji rachunku za prąd, rozłożenia go na raty, rezygnacji z opłat za ponowne przyłączenie, wyjątkowe wznowienie dostaw w przypadku obecności w lokalu pozbawionym elektryczności osób chorych lub dzieci, zaś w skrajnych przypadkach rezygnacji z dochodzenia zaległości.
Powyższe procedury nie mają jednak charakteru powszechnie obowiązującego prawa. Wynikają one jedynie z dobrej woli spółki lub uzasadnionego interesu ekonomicznego – szczególnie, gdy dochodzenie roszczeń od odbiorcy prądu byłoby nieskuteczne lub nieopłacalne.
W pozostałych Państwach Unii Europejskiej system ochrony odbiorców wrażliwych uregulowany został na różne sposoby. Belgia, Wielka Brytania, Rumunia i Węgry stosują taryfy specjalne, z kolei większość krajów UE przerzuciła problemy odbiorców wrażliwych na instytucje pomocy społecznej (Austria, Norwegia, Szwecja, Finlandia, Islandia, Litwa i Estonia).